Ik herdenk dagelijks

4 05 2012

Vandaag is het 4 mei. We herdenken dan de slachtoffers van de tweede wereldoorlog. Er is dit jaar ophef ontstaan over het mede herdenken van een aantal duitse dienstplichtige soldaten die hier in Vorden begraven liggen. Er is tevens ophef ontstaan over het gedicht “Foute keuze” van de vijftienjarige Auke de Leeuw over de oud-oom waar hij naar vernoemd is.

Auke de Leeuw – Foute keuze

Mijn naam is Auke Siebe Dirk

Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe

Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt

Koos voor een verkeerd leger

Met verkeerde idealen

Vluchtte voor de armoede

Hoopte op een beter leven

Geen weg meer terug

Als een keuze is gemaakt

Alleen een weg vooruit

Die hij niet ontlopen kan

Vechtend tegen Russen

Angst om zelf dood te gaan

Denkend aan thuis

Waar Dirk z’n toekomst nog beginnen moet

Zijn moeder is verscheurd door de oorlog

Mama van elf kinderen, waarvan er vier in het verzet zitten

En een vechtend aan het oostfront

Alle elf had ze even lief

Dirk Siebe kwam nooit meer thuis.

Over het nut van geschiedenis zegt Auke in de NRC: “Ik wilde laten zien dat oorlog alleen verliezers kent: aan de goede én de verkeerde kant. Hoe kunnen wij leren van onze fouten als wij die fouten niet mogen benoemen? Ik ben zelf geboren in vrijheid. Voor mij is het al moeilijk genoeg om altijd de juiste keuzes te maken. Hoe moet het dan zijn geweest voor mensen in de oorlog?”

Een moedig en aangrijpend gedicht, dat hij bij de herdenking op de Dam mocht voorlezen. Maar het gedicht werd slecht gelezen en veroordeeld door het Centrum Informatie en Documentatie Israël. Een goed initiatief van het 4/5 mei comité in Vorden, maar het viel slecht bij het Wiesenthal Centrum.

Waarom prijs ik Auke om zijn gedicht en juich ik het initiatief om ook gevallen Duitsers te herdenken en gezamenlijk te herdenken? In mijn weblicht van vanmorgen zeg ik het kernachtig: “Wij zijn allemaal daders en slachtoffers. Beide zitten in ons. Laten we doordenken en beide herdenken.”

Een aantal voorbeelden: De Berlijnse muur werd afgebroken en uitgerekend Israël bouwt er weer eentje en maakt het leven van vele Palestijnen tot een hel. Ik praat daarmee geenszins de wandaden die vanuit Palestijnse kant worden gepleegd goed. Nederland heft het vingertje naar andere landen, en vaak nog terecht ook, maar wij schenden hier de mensenrechten van vele asielzoekers, van kinderen, van ouderen in verpleeg- en verzorgingsinstellingen. Terecht werd en wordt de beerput geopend aangaande de terreur en de misdaden die door de Katholieke kerk zijn gepleegd en het is te hopen dat de beerput bij de Protestantse Kerken ook opengaat. Want hoevelen zijn en worden er door hen verdoemd en van hun gezin en familie buitengesloten omdat ze anders zijn gaan geloven of wilden scheiden! Puur terrorisme! Hoeveel geld is er onder druk van hel en verdoemenis vlak voor het sterven afgetroggeld van gelovigen?! Hoeveel verborgen leed is er bij hen die gebukt gaan onder hun zogenaamde zondigheid? Wat ik in mijn praktijk hieromtrent tegenkom is een druppel in een oceaan. En was het Nederland niet die als laatste of een der laatste landen de slavernij verbood! We verdienden er omgerekend 700 miljoen euro aan! Hoeveel boter hebben wij niet op ons hoofd als het om oorlogen en bijvoorbeeld de politionele acties gaat op Java en Sumatra. Hoeveel geld verdienen wij vandaag de dag nog steeds aan wapenhandel?

Allemaal voorbeelden waarbij er daders en slachtoffers zijn en die bewijzen dat we allemaal het dader en slachtoffer zijn in ons hebben. Niets menselijks is eenieder vreemd. Wees dus niet schijnheilig maar erken je eigen schijn. En voor hen die met mij in reïncarnatie geloven: Hoe betrekkelijk is het?! Misschien was de Joodse gelovige van nu in een vorige incarnatie een SS’er. En was de Moslim van nu in het verleden een katholieke geestelijke en omgekeerd. En was je in een vorig leven een vrouw i.p.v. een man en was de arbeider van nu vroeger een vorst. Enz. enz.

De moraal van dit verhaal: Maak onderscheid tussen schijn en Zijn en herdenk dagelijks het lijden van mensen en van de schepping als geheel. Laten we ons bezinnen op hetgeen wij onszelf, elkaar en de aarde aandoen. Laten we onze vooropzettingen en beperkte en beperkende oordelen loslaten en laten we opnieuw overdenken, indenken en doordenken. Dan is er zicht op bevrijding, op vrede, op duurzaamheid, op samenwerking, op vooruitgang, voorspoed, welvaart en welzijn voor eenieder. Ik wens eenieder een goede herdenking toe en een innerlijke bevrijding door Vertrouwen. Blijf ondanks alle leed geloven in het:”En toch…….”


Acties

Information

4 responses

4 05 2012
Marja

Wat een goed stuk Bert-Jan, en hoe waar! Afgelopen week waren wij in Berlijn. En daar zagen we ook duidelijk alle herinneringen aan het leed wat door de Duitsers is aangedaan, ze ontkennen of verbergen dat zeker niet, integendeel. Maar daarnaast zagen we ook het leed wat henzelf is aangedaan. Door een verschrikkelijk foute dictator, en later door de Oost-Duitse en Sovjet-regering. Oorlog is hoe dan ook verschrikkelijk en kent alleen maar slachtoffers. En alles heeft twee kanten…

4 05 2012
Anoniem

Do

Wat zo mooi is, omdat het er eigenlijk niet mocht Zijn( het gedicht op de Dam) ,mocht worden voorgelezen ,heeft het zijn juiste aandacht des te meer gekregen.
Zag net een stuk op tv van een vrouw die een goede opa had en één die aan de verkeerde kant stond .
Ze zei mijn ouders kunnen nog steeds moeilijk praten omdat bijde in hun gelijk beleven .
Mooi wat Marja ook schrijft dat aan bijde kanten slachtoffers zijn,niets is goed te praten maar door elkaars slachtofferschap bespreekbaar ,leefbaar en open aan te mogen gaan.
Kunnen bijde helen dat is wat we willen ,vrede ,liefde een leefbare wereld,zo mogen we leren dat juist de openheid hoe mensen tot dingen komen ,ook de les zijn om te zien te voelen en te ervaren hoe we kunnen zorgen voor elkaar om oorlog te voorkomen.

4 05 2012
Theo Kuster

In 1961 werd in Coventry in Engeland voor de eerste keer een uitvoering gegeven van het door Benjamin Britten geschreven War Requiem.
Een ronduit aangrijpend werk, waarin de muziek en de teksten zeer sterk uitdrukking geven aan verdriet, onmacht, maar ook wel verrouwen.
De teksten zijn gebaseerd op gedichten van Wilfred Owen, dicher die als sodaat stierf 2 weken voor het einde van WO I in 1918. In het laatste gedicht is er een ontmoeting tussen 2 soldaten, beide omgekomen.
De tekst: ‘You are the enemy I killed, my friend….’

Door het verbinden van wat onmogelijk lijkt worden we hier naar een grootsheid getild die inderdaad hoop en vertrouwen geeft.

Daaraan moest ik denken de afgelopen dagen bij het zien van de pijnlijke onmacht tussen ‘slachtoffers’ en ‘daders’.

Ik heb mij goed kunnen verbinden met het leed dat daadwerkelijk is aangedaan en heb respect voor mensen die daarbij willen stilstaan.

En de klanken en diepere betekenis van de aangehaalde muziek helpen ons hopelijk bij het opnieuw ‘verbinden’.

Dank voor je blog, Bert-Jan

6 05 2012
bewustzin

Prachtig verwoord! En oh zo waar… Ieder leeft zijn eigen waarheden en zolang er mensen bereid zijn om daarvoor te sterven of te laten sterven is de ware vrede nog ver. Alleen liefde kan haat bestrijden, zei Boedha al, lang geleden. Maar ´de mens´ is pas bezig om echt Mens te worden, als we in liefde vooruit kunnen kijken, wanneer we eerder op zoek gaan naar overeenkomsten in plaats van verschillen en we in staat zijn om de ander lief te kunnen hebben, zonder te (ver)oordelen. En dat is op zich al moielijk genoeg…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: