Het Levenswonder: Zij, jij en wij als Levenswonder

4 04 2012

Anouk
Mag ik je even voorstellen? Dit is Anouk Marjolein van der Mieden, geboren op 17 februari 2012. De jongste dochter van Rick, onze oudste zoon, en Daniëlle en het zusje van Laura. Ze woog 4400 gram bij haar geboorte en weegt nu 5400 gram. Dat is een kilo erbij in 6,5 week en dat schijnt keurig te zijn! Toch wel om even te laten zien hè op je weblog!

Maar kun jij je nog herinneren dat je zo was als kleine Anouk? Ben jij dat in dat mandje? Kun jij je nog herinneren dat je zo gelukkig en tevreden in deze wereld aanwezig was? Of heb jij, net als ik, geen enkele herinnering daaraan? Ik kan me, zoals zovele kinderen, geen enkel vreugdevol moment herinneren als jong kind. Maar niet iedereen wordt ook in zo’n liefdevol en veilig gezin geboren als Anouk. Bij mij kwamen die vreugdevolle momenten pas veel later. Wellicht bij jou ook.

In mijn werk vraag ik het wel aan mijn cliënten:”Ga eens terug naar toen je een jaar of vijf was. Naar het vreugdevolle, onbevangen kind.” Bij mij zou die vraag dus niet gewerkt hebben en dat geldt voor vele mensen. Maar, zo merkte ik bij mezelf en bij anderen in mijn praktijk, we kunnen ons wel een voorstelling maken van onszelf als het vreugdekind en dus blijkt de vraag toch altijd te werken. Want ergens diep in onszelf ligt het weten omtrent wie we in wezen Zijn!

Dus kijk eens goed naar deze foto en denk je eens in dat jij dat bent. Dan kom je weer Thuis, in die Zijnstoestand waar Liefde, Schoonheid, Vrede en Vreugde is. En realiseer je dan dat die werkelijkheid, die hemel, dé Realiteit is. Die wereld is niet de droom, een Vergangene Welt, maar deze wereld is de droom. Dat hemelkind is niet “de verlorene”, nee………… wij zijn ons Zelf “kwijtgeraakt”.

En dan zie je daar weer Anouk. Dappere Anouk, die – net zoals wij – ervoor koos om in te dalen in deze wereld. Een wereld waar dagelijks wereldwijd de meest basale mensen- en kinderrechten worden geschonden en we, in de 21e eeuw levende, ons moeten schamen over de Millenniumdoelen. Daar ligt ze dan, veilig en tevreden in haar mandje. Nu nog in de geborgenheid van een liefdevol gezin.

Straks stapt ze zelfstandig de wereld in en gaat ze het verschil maken! Dan herinnert ze zich Zelf en herinnert ze zich uit het Zijnde weer de Zuiverheid, Kracht en Liefde en de Schoonheid. En ontdekt ze weer de Waarheid en de Wijsheid. Haar eigen Wijsheid. Hopelijk behoudt ze het Vertrouwen en anders herstelt ze het, en ze zal het zeker verdiepen. Dat wens ik, wensen wij, haar in ieder geval toe.

Maar wij zijn nu volwassen en wij kunnen, net zoals Anouk, ook het verschil maken en ons het bovenstaande herinneren. Onze, inmiddels opgedane, wereldwijsheid met bovengenoemde waarden voeden en gaan voor die betere, duurzame en humanere wereld. Laten we ons Zelf herinneren en ons inzetten daarvoor. En laten we elkaar herinneren aan het wonder van het Leven en aan onszelf als Levenswonder. En zeg dan met mij: “Bedankt Anouk! Welkom hier en samen gaan we het verschil maken!”

 

 

 


Acties

Information

8 responses

4 04 2012
Francisca

En ik kan mij het moment van geboorte en de weken die volgden NU wel herinneren omdat ze een rode draad vormt in mijn verdere leven.
Wanneer er niet in mij geloofd werd omdat mijn ouders dachten dat de zwakte het zou winnen van de kracht, is het juist die kracht die mij mijn hele leven tot nu toe bijstaat.
Het geloof in mijn eigen kracht krijgt zelfs nog een oppepper wanneer in de wereld om mij heen iemand dreigt buitengesloten te worden door die wereld of door hem/haarzelf.
Recentelijk mee gemaakt hoe het kan gebeuren dat een jong volwassenen dan een sprong maakt in het diepe door een zelfmoordpoging te ondergaan. Het is mijn innerlijke kracht die in de bres springt te mogen geloven in mijn eigen kracht.
Ik omarm het leven dat een proces is van krachten bundelen en je rijk voelen met wat het leven is.

4 04 2012
Bert-Jan van der Mieden

Dank voor je mooie en openhartige reactie Francisca. We kunnen gelukkig “terugdenken”. Het is om te overdenken wat je schrijft over degene die buitengesloten wordt of zichzelf buitensluit en de mogelijke gevolgen daarvan en de uitwerking die het op jou zelf heeft. Kracht is een bijzondere menselijke eigenschap die, mits goed aangewend, ons individueel en collectief voortstuwt – ondanks alle mogelijke weerstanden en tegenwerkingen- naar duurzame ontwikkeling en ontplooiing.

4 04 2012
Marga

Gefeliciteerd met dat prachtig mooi nieuw mensje in jouw leven en het was fijn om jouw artikel te lezen en weer te beseffen hoe mooi het leven is.

5 04 2012
Jean-Paul Close

Het is uitstekend dat je ons attendeert op het wonder van het leven dat door zo’n mooie, stralende baby wordt weergegeven. Een baby is het rijkste bezit van de mensheid want het geeft de continuiteit weer van ons bestaan. Het is dan ook enorm vreemd dat gaandeweg in ons leven onze focus uit gaat naar hele andere zaken dan het leven zelf en we daarbij niet alleen de rechten maar zelfs het leven zelf schenden.

Je verwijst naar je eigen jeugd. Ikzelf heb een heerlijke jeugd gekend tussen paarden en bossen in een hecht gezin. Die stabiliteit wilde ik ook geven aan mijn kinderen maar de gedrevenheid naar geld en een carriere heeft dat steeds ondermijnd, totdat ik om 6 uur in de ochtend met mijn kleine kinderen onder moest duiken wegens huiselijk geweld. Op dat moment realiseerde ik mij dat veiligheid niet te koop is, ook stabiliteit en geluk niet. Dat dacht ik altijd wel omdat het “zo hoorde” en ik met een dik salaris altijd luxe dingen heb kunnen doen. Daarom dacht ik dat geld verdienen mij zekerheden bood. Op die ene dag in juli, om 6 uur ’s morgens, had geen miljoen euro ons kunnen helpen. Ook de jaren daarna niet. Nadat ik mijn werk, baan en huis was kwijtgeraakt bleek ook de overheid mijn keuzes niet te waarderen en paste alle wetten en dreigementen toe om mij weer terug te krijgen in het wereldje van geld waar zij mij over konden belasten. Maar de veiligheid van mijn kinderen konden zij niet garanderen. Een maatschappij die de veiligheid van mijn kind niet net zo belangrijk vindt als ik is geen maatschappij die ik over wil dragen aan mijn kinderen.

Je doet goed werk door ons te attenderen op mensenrechten maar als we daarvoor moeten strijden dan is onze samenleving verkeert ingericht. Dan zijn we de innerlijke waarden van het bestaan gaandeweg kwijtgeraakt door de nadruk te leggen op de verkeerde dingen. Als we naar onze babies kijken dan weten we wat waarde is. Zij zijn onze toekomst, kwetsbaar geboren, vol vertrouwen in onze volwassenheid om hen te faciliteren naar hun eigen volwassenheid wanneer zij het stokje van ons overnemen. Maar vaak, als ik om mij heen kijk zijn we dat vertrouwen niet waard en zadelen we de babies die we verwekken met een hoop ellende op dat ons diep zou moeten beroeren in schaamte. Het kan allemaal anders en het wordt allemaal anders, mede dankzij jouw wijze blogs Bert-Jan. Ik gun het Anouk Marjolein van harte.

5 04 2012
Bert-Jan van der Mieden

Beste Jean-Paul, dank voor je openhartige reactie. Een indrukwekkend levensverhaal, resulterend in jouw levenswijsheid en in het prachtige werk dat je doet, o.a. met De Stad van Morgen. Dat verdient alle mogelijke ondersteuning. Je hebt helemaal gelijk; de (internationale) samenleving is verkeerd ingericht en zelfs geheel ontspoord. Het is beschamend dat we moeten wijzen op mensenrechten en millenniumdoelen. Maar het is de realiteit van vandaag en we kunnen alleen ieder naar eigen kunnen onze kinderen en kleinkinderen laten zien dat het ook anders kan. Gisteren hoorde ik op de radio dat de ombudsman aangaf dat er in Nederland 118.000 kinderen geregistreerd staan als zijnde zwaar mishandeld. Daar komen dan alle niet geregistreerden nog bij!! De overheid faalt en laat haar verantwoordelijkheid liggen volgens de ombudsman. Voornemens en “stimuleren” maar geen actie. Hij kan, volgens de afgesproken regels ten aanzien van zijn functie-inhoud, niet anders dan naar de VN gaan en dit melden als daar het komende jaar geen verandering in komt. Hoe ver laten de Nederlandse overheden dit komen? Natuurlijk ligt hier ook – en een eerste – verantwoordelijkheid bij de ouders. Fysiek en psychisch mishandelde kinderen zijn de voedingsbodem voor criminaliteit. Er is dus genoeg werk aan de winkel. Ook en juist op het gebied van preventie. Anouk, en met haar vele andere pasgeborenen, laat zien wat onze oorspronkelijkheid en onze puurheid is en doet ons herinneren aan, zoals ik schreef. Het is nooit te laat om ons Zelf te hervinden en weer Thuis te komen bij ons Zelf.De kortste terugweg naar Huis is ons zielsverlangen. Vanuit bewust worden komen we tot bewust zijn en dan willen we nog maar een ding: Bewust doen! Jij bent daar een voorbeeld van. Chapeau en succes.

5 04 2012
Lily Jacobs

Dank je Bert-Jan voor deze prachtige foto van een klein afhankelijk en tevreden mensje en jouw verhaal over kwetsbaarheid en de kracht van mensen. Medemenselijkheid, respect, aandacht, waardering zijn van groot belang voor onze samenleving nu maar zeker ook in de toekomst. Jij draagt daaraan bij o.a door het uitdragen van kennis over mensenrechten. De Ombudsman maakt zich zorgen maar heeft te weinig tools. Graag werken wij
via http://www.beschavingsklik.nl samen aan het versnellen van broodnodige veranderingsprocessen. Lily Jacobs

11 04 2012
Peggy Eckenhuijsen Smit

Peggy Eckenhuijsen smit

Hoi Bert-Jan
wat een vertederende foto, een baby is toch een engeltje. Zo moet er ook mee omgegaan worden, het kostbaarste, een rozenknopje wat mag gaan ontluiken en waar we voor mogen zorgen. Maar wat is er dan onderweg gebeurt, zijn we vergeten hoe veel belovend en prachtig dit wezentje is. Ze nemen iets mee van de andere wereld en wij laten het te vaak liggen herkennen het niet meer. Willen met zijn allen dat het een economisch verantwoordt mens wordt en vragen op scholen om hun eigenheid in te leveren en te presteren. Mijn ziel krimpt ineen als ik zie hoe er met kinderen niet alleen in gezinnen mee om wordt gegaan, maar ook op scholen. Dit geeft mij de kracht om me voor het kind in te zetten, om te vechten voor de eigenheid, de fantasie van het kind. Ik hoop dat mijn werk, mijn boekje ook de kinderen zal bereiken die uit sociaal armere milieus komen. Zodat ze eerder zullen herkennen waar ze vandaan komen en niet vergeten hoe mooi ze zijn, zodat ze niet hoeven te worden zoals ik die zolang heeft gezocht omdat ik niet werd begrepen en gezien als kind. Mijn boekje is klaar met de prenten en de tekst, ik hoop dat ook Anouk “Het geheim van het toverparadijs ” zal zien en lezen. Het is een ode aan het zuivere kind, dat in ieder van ons leeft!

Veel geluk met jullie klein dochter Anouk
liefs Peggy

12 04 2012
Bert-Jan van der Mieden

Hoi Peggy, dank voor je mooie en waardevolle reactie. Helemaal eens. Je staat ook niet voor niets in de rubriek “In het zonnetje”, want jij doet prachtig werk. Fijn om te horen dat je boek nu af is. Wanneer kunnen we het bestellen? Ik zal er zeker aandacht aan besteden op mijn websites en op twitter, enz. Dus stuur maar informatie door.Liefs en groetjes, Bert-Jan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: