Duurzaamheid in een globaliserende wereld, deel 1: Uitwisseling

21 10 2010

In dit en de volgende zeven artikelen schets ik een analyse van de huidige situatie in de wereld en geef ik een nieuwe, duurzame oplossingsrichting aan. Ik stel daarbij een aantal vragen waarop ik graag je reactie verneem. Wat is jouw antwoord op een of meerdere van de gestelde vragen? Niemand van ons heeft de wijsheid en waarheid in pacht, maar ieder van ons is wel wijs en kent een deel van de waarheid. Door die met elkaar te delen komen we tot mogelijke oplossingen. Hier volgt het eerste artikel. Wij, de andere lezers en ik, zien je reactie en antwoorden graag tegemoet. 

Globalisering en verbindingen

Globalisering betekent dat mensen, geld, goederen, waarden en normen, informatie en creatieve uitingen overal ter wereld kunnen zijn en uitgewisseld kunnen worden. Door digitalisering worden alle landen met elkaar verbonden en worden we wereldwijd met elkaars en onderlinge problemen geconfronteerd. De huidige tijd kenmerkt zich door toenemend gemeenschappelijk belang en steeds groter wordende verwevenheid van problemen. We hebben elkaar in toenemende mate nodig en kunnen elkaar helpen in ontwikkeling en ontplooiing. Door informatie-uitwisseling worden burgers wijzer en mondiger en kunnen ze beter opkomen voor hun belangen. Er ontstaat meer bewustzijn aangaande de situatie over en weer, meer begrip en verbinding en inzicht in de kansen en mogelijkheden die er zijn. Daardoor zijn wij beter in staat om elkaar te helpen in onze ontwikkeling en ontplooiing. Door uitwisseling kunnen we de kwaliteit van leven op alle niveaus verbeteren en een bewustere en daardoor betere en gelukkiger wereld creëren. Informatie is wereldwijd verkrijgbaar, maar we kunnen slechts een zeer beperkt deel van de beschikbare informatie tot ons nemen. In een complexer wordende samenleving zijn onze beeldvorming, kennis en inzichten dus per definitie (zeer) beperkt. Globalisering leidt enerzijds tot toename van verbindingen en verbondenheid. Anderzijds is er een toenemende behoefte aan herstel van verbinding, vertrouwen en elkaar versterkende samenwerking. Het bovenstaande roept de volgende vragen op.

01. Op welke wijze kunnen wij komen tot herstel van verbinding en vertrouwen?
02. Hoe kunnen we komen tot optimale samenwerking?
03. Hoe kunnen we de mogelijkheden tot uitwisseling optimaal benutten?

Je reactie en antwoorden zien wij, de andere lezers en ik, graag tegemoet.


Acties

Information

6 responses

21 10 2010
Elisabeth

Hele moeilijke vragen…

01. Herstel… Eerst zullen alle oorlogen moeten stoppen, machthebbers zouden zich anders moeten opstellen, en oliebronnen uitgedroogd, en de mensen zouden wat meer respect voor elkaar moeten hebben.

02. Wat ik bij punt 1 ook al zei; ‘machthebbers zouden zich anders moeten opstellen’. De wereld draait niet alleen om geld, macht en materialisme. Als machthebbers dat nou eens onderaan hun wensenlijst zouden zetten en acceptatie, vrede en respect bovenaan, dan zou de wereld er al heel anders uitzien.

03. Door communicatie, duidelijke communicatie. Kijken wat de een te bieden heeft, en wat de ander te bieden heeft. Nadenken over wat het kan worden als het samengevoegd kan worden. Zoeken naar nieuwe mogelijkheden, duurzaamheid, investeringen, luisteren, … samen op weg… En laat het verstand spreken, niet de portemonnee. En laat a.u.b. de bureaucratie achterwege….

21 10 2010
Jacky Bruins

Door eerst aan jezelf te werken, je kunt nu eenmaal niets doorgeven aan de ander als je het zelf niet hebt doorleefd. Helemaal terug naar de kern… hoe meer je loslaat, hoe meer ruimte er komt, hoe meer je uitstraalt naar je omgeving door herkenning en hoe duidelijker je wordt ook naar de ander toe. Dat is al een vorm van verbondenheid, als ware een groepje gelijkgestemde om je heen met ieder zijn eigen deel aan het ontwikkelen. Hoe meer je groeit, komen er anderen op je pad om je te begeleiden, aan te reiken hoe je je eigen kwaliteiten verder kunt ontwikkelen. Ik kan niet kijken naar de toekomst, wel heb ik een sterk innerlijk gevoel dat ook ik en anderen onszelf ontwikkelen en steeds verder uit breiden. De wereld verandert niet, wij zijn degene die moeten veranderen. Juist vandaag kreeg ik een ingeving, hier ligt mijn kwaliteit, hier wil ik wat mee doen, mijn aandeel aan een gezondere maatschappij… om te beginnen zal men sterk moeten staan in zijn eigen vertrouwen en eerlijkheid, als dat niet sterk genoeg is blijft men in de macht/onmacht positie en dat gebeurt op heel veel fronten…nr. 1 blijft voor mij dus zelfontwikkeling en durven te verbinden,

1 01 2012
Jean-Paul Close

Boeiende nieuwjaar reflectie, Bert-Jan. De hele psychologische route om te komen tot samenwerking begint bij het overeenkomen van een aanvaardbare reden. Waarom zouden we samenwerken? Bij het optillen van een zware kast kun je een huisgenoot of buur vragen te helpen. Er is dan een duidelijke reden. In de huidige maatschappij zijn er niet veel redenen te bedenken. Als we iets nodig hebben dan bellen we op, of gaan ergens naar toe en halen het op tegen betaling van een geldbedrag. Alle behoeftes hebben we zo op de een op de andere manier ge-economiseerd. Thuis kunnen we nog in alle openheid wat samenwerken in het huishouden en vragen we geen geld als we even de afwas moeten doen of de tuin bijknippen. Maar zodra wij in de buitenwereld ook maar een kick geven om “samen wat te doen” is de eerste vraag die men stelt “wat levert het mij op?”. De onderlinge relaties op straat hebben zich gaandeweg beperkt tot een “goedemorgen” of “goedemiddag” omdat het (nog) geen prijskaartje heeft gekregen. Zodra je iemand staande houdt om een praatje te maken dan is de eerste reactie er een van wantrouwen, zelfs al is het een bekend gezicht uit de buurt.

De behoefte tot verbinding is vooral menselijk, spiritueel. We willen graag ergens bijhoren. Daarom netwerken wij ook zo graag als zakelijke mensen en willen we graag tonen hoe goed wij zijn door verhalen te vertellen of materiele rijkdom te tonen. Wij laten echter veel moeilijker zien hoe goed we zijn door met elkaar een proces van waardecreatie aan te gaan zonder dat onze eigenwaarde vooraf is bepaald door een geldbedrag af te spreken. Veel moediger is het om waardebepaling achteraf te doen, als de waarde gecreerd is en deze verdeeld kan worden. Dan hoef je geen verhalen te vertellen over hoe goed je bent maar laat je het blijken door je in te zetten met al je competenties. Maar dat lukt veel mensen niet omdat men wantrouwt. Vaak omdat men zich afvraagt of men wel krijgt wat men denkt dat men toekomt? En omdat men zich afvraagt of de verdeling wel eerlijk geschiedt als de waarde eenmaal is gecreerd? Dit geldt natuurlijk voor beide partijen die in deze maatschappij garanties vooraf willen voordat men tot actie overgaat. Dat kun je de medemens niet kwalijk nemen want ook de banken, belastingdienst, de winkels, enz zijn zo georganiseerd.

Als je dit wilt doorbreken dan zul je eerst vanuit jezelf echte waarden willen gaan creeren. Alles wat je daarbij alleen kunt doen doe je dan ook alleen. Daar waar je hulp nodig hebt zoek je gelijkdenkende mensen die zich willen verbinden. Die verbinden zich dan aan het waardecreatieprocess vanuit hun vertrouwen, met name het vertrouwen in zichzelf. Om de verbintenis tot stand te houden is het van belang dat wederzijds vertrouwen opgebouwd wordt. Dat lukt over het algemeen prima als het waardecreatie proces waaraan men zich verbindt praktisch genoeg is om gemeenschappelijke resultaten op te leveren die verdeeld kunnen worden onderling. Dit hoeft zeker niet altijd in geld uitgedrukt te worden. Men kan heel tevreden zijn met een nieuwe moestuin waar men samen de vruchten van plukt, of een congres die men samen organiseert, of een boekje dat men samen uitbrengt, een manifest dat samen tot een buurtverandering leidt. Er zijn zoveel korte termijn, concrete dingen die men samen kan doen om tot wederzijdse verbintenis te komen en daar veel tevredenheid, geluk en naasteliefde uit putten, maar ook samen geld verdienen door een hoger doel voorop te stellen.

1 01 2012
Bert-Jan van der Mieden

Beste Jean-Paul, dank voor deze zeer ware en informatieve reactie. Met de Stichting Globaliseringscentrum en het Ik Verbind-platform werken we met, voor en aan de echte waarden waar jij over schrijft. Ik onderschrijf wat je aangeeft over het “what’s in for me”. Toch blijft het altijd weer een prikkelende en uitdagende vraag als die weer gesteld wordt. Het maakt ons telkens weer scherper en kan leiden tot verdieping. Waardebepaling achteraf is een boeiend proces. Een kostendekkende vergoeding vooraf wordt wel geaccepteerd is mijn ervaring en ik kan op dit moment geen financieel risico dragen. Dat de werkconferenties niet zijn doorgegaan in 2011 was voor mij zeker een teleurstelling, maar het is ook een signaal en een leerzame ervaring. De diverse crises waarin wij met ons allen in verkeren leiden tot een andere besluitvorming. Er zijn veel verontrustende signalen en ontwikkelingen in de samenleving en in de wereld aan te wijzen, maar ik ben ervan overtuigd dat we toch koers zetten naar een andere, betere, humanere en duurzame wereld. Daar kunnen we aan bijdragen als we onze diepste verlangens realiseren, als we vertrouwen en als we – ieders naar diens eigen mogelijkheden – bewust worden, bewust zijn en bewust doen! Daarin ervaar ik jou zeker als een medestander, met jouw bijzondere initiatieven en activiteiten. Met hartelijke groeten, Bert-Jan.

1 01 2012
Jean-Paul Close

Jou en je initiatieven ervaar ikzelf ook als waardevolle medestander, Bert-Jan, en het is natuurlijk treurig dat initiatieven zoals je reeks werkcolleges uiteindelijk geen doorgang konden vinden. In ons bewustwordingsproces is het van enorm belang om de menselijke waarden zoals die al zo vaak zijn gedefinieerd door allerlei instituten toch maar weer eens op te poetsen en ter harte te nemen. De grote paradox van vandaag is dat wij graag willen redeneren en proberen te handelen vanuit een nieuw paradigma maar door het regerende systeem worden verplicht te handelen vanuit het oude. De transitie is dan ook complex en zal vaak gepaard worden door teleurstellingen. De aanhouder wint natuurlijk en zeker degenen die vooruitlopen door de menigte te laten zien dat leven vanuit vernieuwde perspectieve veel betere kansen biedt dan vasthouden aan de omvallende afhankelijkheden van nu. Dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan maar als men er zelfbewust mee aan de slag gaat dan heeft men meer controle over de situatie dan wanneer men zich erdoor laat overvallen.

Dus, mijn vriend Bert-Jan, laat je niet ontmoedigen door de oude vormen maar zet vooral door en experimenteer, betrek mensen bij je processen, zoek verbinding daar waar de mogelijkheden zich voordoen en boek samen resultaatjes die er toe doen. En die zullen alleen maar groeien de komende tijd. Warme groet, Jean-Paul.

2 01 2012
Bert-Jan van der Mieden

Beste Jean-Paul, dank voor je ware en je warme, bemoedigende woorden en je goede raad die ik zeker opvolg. Op 10 maart a.s. is de eerstvolgende Vriendenbijeenkomst, waar iedereen welkom is. Voor die tijd ga ik zoveel mogelijk gesprekken aan met mensen om verbindingsmogelijkheden te onderzoeken. “Vertrouwen doet bouwen” is mijn uitgangspunt daarbij. We gaan moedig voorwaarts. Hartelijke groet, Bert-Jan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: