Gelijkwaardigheid tussen vrouwen en mannen blijft een illusie, tenzij……………

22 11 2008

Na vijftig jaar emancipatie breekt de vrouw ook in Zweden niet door het glazen plafond en is er ook geen sprake van gelijke beloning op alle fronten. Gelijkwaardigheid tussen man en vrouw ligt dieper constateert men na vijftig jaar, waarin overigens wel verbeteringen tot stand zijn gebracht. In mijn boek gaf ik al aan dat het van wezenlijk en maatschappelijk belang is dat men vanaf de vroegste jeugd in het onderwijs de bewustwordingspsychologie toepast. Maar net zo min als het zin heeft als opvoeders kinderen voorhouden niet te roken, terwijl ze het zelf wel doen, begint ook de emancipatie bij de opvoeders zelf. Vandaar dat ik graag als externe vertrouwenspersoon en als (team)coach werkzaam ben in het onderwijs en hoop dat mijn boek haar weg vindt in pedagogische opleidingen.

In Zweden gaat men nu het emancipatiebeleid richten op de jongeren. Het is zeker nuttig om meisjes te leren jongensachtige dingen te doen en dat jongens ook met poppen mogen spelen en leren borduren e.d. Maar ook emancipatie werkt alleen, als gedrag het gevolg is van een innerlijke visie. Maak daarbij van meisjes geen jongens en van jongens geen meisjes, maar wijs hen op hun gelijke mogelijkheden. Koester daarbij het verschil tussen het vrouw-zijn en het man-zijn, want daarin kunnen beide seksen elkaar juist zo mooi aanvullen. Ik ben ervan overtuigd dat het kind in wezen voor gelijke behandeling is, maar ook hierin vanaf de vroegste jeugd de opvoeders en andere volwassenen en (oudere) kinderen in hun goede en slechte voorbeelden volgt. Een seksegelijke opvoeding van kinds af aan begint allereerst bij de ouders en bij de kinderopvang. Zolang de samenleving nog vol zit met oneigenlijke man-vrouwpatronen wordt het kind echter nog continu geconfronteerd met slechte voorbeelden en oneigenlijke ervaringen ten aanzien van de rol en positie van de vrouw en de man. Wetgeving kan faciliterend werken, maar een innerlijke overtuiging dwing je niet bij wet af en corrigeer je ook niet op die manier.

Emancipatie en diversiteitbeleid vraagt om een maatschappelijk brede aanpak in leef-, woon-, en werksituaties. En dat begint bij de waarden en normen die mensen hanteren. Een gezonde wereld begint bij onszelf! De eerste vraag die men zichzelf dient te stellen is of men leeft vanuit de eigen, innerlijke, of vanuit overgenomen normen en waarden. Dat zal veelal al leiden tot een eerste inzicht en correctie. Door een investering van dertig euro in “De mens in de 21e eeuw” kan iedere volwassene ermee aan de gang en heeft men in pedagogische opleidingen een methodiek, waarmee men op korte termijn duurzame resultaten kan behalen, o.a. op het gebied van de gelijke behandeling van vrouwen en mannen. Wie van jullie brengt mij in contact met de politici die hierover gaan en met directies van opleidingen en schoolinstellingen? Verspreid dit artikel s.v.p. in je netwerk. Emancipatie en diversiteitbeleid is gebaat bij elke impuls. Om je eigen diversiteit te verdiepen en te verbreden verwijs ik graag naar mijn boek en andere artikelen op dit weblog.


Acties

Information

2 responses

23 11 2008
Hans Anneveld

Bert-Jan,

Zoals je aangeeft in het roken-voorbeeld, opvoeders geven “programma’s” door aan hun kinderen; wellicht (wel zeker) onbewust.

Twee vragen in de vorm van videofilmpjes (elk c.a. 20 minuten):
Sir Ken Robinson in een video over: “Do schools kill creativity.”

en

Sugata_mitra laat zien: how children teach themselves; autopoetic learning .

Ligt het voor de hand dat opvoeders nog verouderde programma’s doorgeven aan hun kinderen, zonder dat ze zich bewust zijn dat ze die programma’s doorgeven en dat die programma’s verouderd zijn?

Zou het kunnen dat opvoeden twee-richting-verkeer is, in plaats van “Ik ben de baas en ik weet hoe het moet,…”.
Ik leer veel van kinderen, mag ik wel zeggen,…

Hans “ArtKids” Anneveld

24 11 2008
Bert-Jan van der Mieden

Hans,

Dat kost wat tijd, die filmpjes, maar wel de moeite waard om kennis van te nemen.
Robinson legt uit dat we in het onderwijs, de opvoeding en de maatschappij te eenzijdig met ons hoofd bezig zijn en geeft een mooi voorbeeld hoe we ook onze creativiteit, bijvoorbeeld onze danstalenten, kunnen ontplooien. Het gebeurt dat ouders en opvoeders vanuit hun referentiekader, veelal onbewust, maar ook bewust, datzelfde doorgeven aan de volgende generatie. Met Robinson en vele anderen pleit ik ervoor dat men breder en dieper schouwt en de mens als totaliteit ziet. Zolang we ons blijven identificeren met onze schijnpersoonlijkheid ligt het voor de hand, dat dit gebeurt. Maar het ligt ook in onze handen om dit patroon te doorbreken en vanuit Zijn de volgende generatie te herinneren aan hun Zijn. Dat is de essentie van opvoeden!

Wat Sugata Mitra laat zien is bijzonder. Computertechnologie brengen naar afgelegen gebieden en kinderen en volwassenen daar voor het eerst mee kennis laten maken en resultaten boeken met het aanspreken van het zelflerende vermogen. Het opent nieuwe werelden en perspectieven voor hen.

Opvoeden is altijd tweerichtingverkeer, net zoals communicatie. Alleen zullen vele opvoeders, thuis, in het onderwijs en in godsdienstige kringen, wellicht schrikken als ze dit lezen of horen! Als je bewust accepteert en blij bent met het tweerichtingverkeer, dan wordt opvoeden een spannend maar mooi avontuur en zeer leerzaam. Feedback van kinderen is altijd leerzaam!

Ik hoop dat je hiermee naar tevredenheid antwoord op je vragen hebt. Groetjes en bedankt,

Bert-Jan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: