Eenzaamheid: Het meest verborgene!?

25 09 2008

“Het huilt van binnen” zei de directeur tegen mij. “Ik krijg vrijwel dagelijks bezoek, maar ze moesten eens weten hoe eenzaam ik me voel”, zei de bejaarde. “Ik ben stik eenzaam in mijn relatie” zei de vrouw. “Ik heb altijd de tv of de radio aan, de hele dag” vertelde een ander. “Als ik ’s morgens wakker word dan is het er. Gelukkig niet altijd”. “Ik lees mezelf min of meer in slaap”. In leven en werken word ik regelmatig geconfronteerd met diepe eenzaamheid. Het is een zwart gat, een schijnbaar onoplosbaar gegeven. Het is een van de redenen waarom ik in mijn mensmodel het lijdens-ik heb opgenomen. Mensen kennen diepe, schrijnende gevoelens en gedachten van eenzaamheid, angst en verdriet. Als je goed kijkt naar de ander – en naar jezelf – dan kun je het zien. In de ogen, de blik, het gezicht, de lichaamstaal. Ook – en wellicht juist – op feesten en partijen, maar ook in het dagelijkse leven en in vergaderingen kun je het waarnemen. Het onuitsprekelijke en het meest verborgene verdriet, gekoppeld aan eenzaamheid. Wat kunnen we er mee doen?

We overdekken het door geluiden, muziek of lawaai – geen stilte – om ons heen. Door druk te praten, leuk te willen zijn, verbale en non-verbale agressie, geweld, keihard te werken of alsmaar bezig te zijn. Of we trachten ervoor weg te vluchten in de natuur, of door ons te isoleren, zodat niemand het merkt. We kunnen er een uitlaatklep voor vinden in bijvoorbeeld muziek, een gedicht, een schilderij, enz. We eten of drinken het weg, om ons tijdelijk (enigszins) beter te voelen. Met alle maatschappelijke en relationele problemen als gevolg. We proberen het op te heffen door te chatten, te internetten, ons in groepen te begeven. Het is alles tevergeefs. Het is onafwendbaar en onoplosbaar aanwezig.

Onoplosbaar? Of is er een echte, duurzame en blijvende oplossing, die geen doekje voor het bloeden is en geen valse troost? Niemand kan de diep liggende eenzaamheid van een ander oplossen. Ook Jezus, Maria of welke andere Oosterse of Westerse heilige niet. Zelfs God niet. Die wil het ook niet, omdat wij de vrije wil en vrije keuze hebben gekregen. Ieder mens kan alleen diens eigen eenzaamheid opheffen. En gelukkig maar! Want dat is het bewijs van onze innerlijke onafhankelijkheid, kracht en vrijheid! Maar hoe dan? Hoe komen we – als we er niet voor wegvluchten, maar er in willen duiken en het onder ogen zien en ervaren – er vanaf?

Stel jezelf en de ander eens de volgende vraag:”Hoe komt het dat jij liefdeloosheid ervaart als liefdeloosheid, ijskou als koud, een leugen als een leugen, respectloosheid als……enz.? Dat komt omdat we het tegendeel kennen. We kunnen alleen maar liefdeloosheid als zodanig herkennen als we weten wat liefde is. Alleen maar het koud hebben als we ons de behaaglijkheid van een warmere temperatuur herinneren. Iets als een leugen ervaren als we diep-in weten wat waar is. Ons afgewezen of minderwaardig voelen als we van binnen weten wat het is om verbonden te zijn en onze eigenwaarde te ervaren! Hetzelfde geldt voor eenzaamheid. We kunnen alleen eenzaamheid als zodanig ervaren, omdat we diep-in weten dat we verbonden zijn, er liefdevolle aandacht is, we gekend, erkend en herkend worden. Dat verlangen dat in onze ziel, in ons Zelf ligt kan wel heel diep verdrongen worden, maar is er altijd. Anders zouden we eenzaamheid niet als zodanig kunnen benoemen en ervaren.

Hoezeer we het ook verbergen, eenzaamheid is niet het meest verborgene. Dat is ons diepste verlangen. Laten we daar eens naar luisteren en met ons Zelf en met elkaar eens de dialoog aangaan over dat zielsverlangen. Onder onze diepste kwetsbaarheid ligt onze grootste Kracht. Realisatie daarvan, alsmede van onze Liefde, Schoonheid, Waarheid, Wijsheid en Zuiverheid heft onze eenzaamheid op. Eenzaamheid is een richtingwijzer, Vertrouwen is de brug! En op elke brug is dat ene bord “Ik Verbind”.(zie www.ikverbind.nl).

Advertenties

Acties

Information

4 responses

25 09 2008
John van der Hoek

Beste Bert – Jan,

Een indrukwekkend artikel. Veel van ons gedrag wordt inderdaad bepaald door deze gevoelens. Je verwijst terecht naar ons innerlijk dat meestal afgesloten is van de spirituele wereld. De mens is m.i. ten diepste vervreemd geraakt van zijn/haar Goddelijke bron en dat maakt ons vanzelf vreemdelingen van ons Zelf en van elkaar.
Ik sta helemaal achter jouw idee om ons tot meer bewustzijn hierover te komen.
M.i. kan zal de verticale dimensie zeker hierbij een belangrijke rol kunnen spelen.

Met vr. gr.
John van der Hoek

26 09 2008
Anoniem

Hoi Bert-Jan,
Je artikel ‘Eenzaamheid; het meest verborgene?!’ van donderdag 25 september raakte mij. Heel herkenbaar en daardoor ook heel fijn om te lezen. Als ik bijvoorbeeld mediteer, protesteert mijn geest soms door bijvoorbeeld in slaap te vallen of juist in een storm van gedachten te komen en daardoor het niet te willen voelen, maar toch voel ik het. Wat ik vaak ook doe om het niet te voelen. Hetzelfde zoals je beschrijft in je artikel. De brug naar het tegenovergestelde van dat eenzame gevoel, juist het zielsverlangen is iets waar vaak weinig bewust naar toe wordt gegaan in gedachten. Terwijl juist deze verbinding leidt tot inzicht.
Fijn om dit te lezen op deze bijzonder mooie zonnige dag! Een goed moment om vanuit het verlangen je los te maken van dat eenzame gevoel en te begrijpen hoe het echt in ons opgeslagen ligt. Dankjewel voor dit mooie artikel Bert-Jan!

7 10 2008
Mevrouw G. Heij

Lieve Bert Jan.

Zo nu en dan kijk ik naar jouw weblichtjes.
En veel van die weblichtjes betekenen iets voor mij. B.v.:
“Zwijgen is veelzeggend. Veel zeggen is vaak verzwijgen.”
“Wie zich geeft, geeft aan het Goede Doel.” En zo veel meer. Ik noem er dus maar een paar.
Je schrijft ook over heimwee. Zo vaak merk ik dat ik, als ik b.v. iets zie, een omgeving of wat dan ook, dat een herinnering bij mij oproept,ik heimwee voel. Als ik me dan a.h.w. heel nuchter indenk hoe ik me voelde toen ik op die plaats, of wat me daar aan doet denken was, weet ik dat ik me toen niet zo voelde als wat ik er nu inleg. Al jaren geleden merkte ik dat voor het eerst. Ik voelde altijd heimwee naar mijn geboorte huis.Nou zijn daar ook zeker prettige dingen geweest, maar dat waar ik naar terug verlangde….nee, dat hàd ik toen niet gevoeld. En toen dacht ik: Dan moet het naar iets zijn dat wel bestaat maar niet hier. Is het duidelijk wat ik schrijf?
Bert Jan, voor Joke en jou veel liefs.
Tante Ger.

7 10 2008
Bert-Jan van der Mieden

Ha die tante Ger,

U bent weer van de partij! Voor mij is het duidelijk denk ik. Het doet mij denken aan eigen ervaringen in de natuur of luisterend naar muziek: Die doen mij herinneren aan de Geest, aan Thuis. De herfstkleuren hebben eenzelfde effect op mij. Dan is wat daar is toch ook hier en is er een verbinding tussen beide werelden, zijnstoestanden. Is dat waar u ook op doelt? Bedankt voor uw reactie.

Hartelijke groeten,

Bert-Jan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: